ตำรวจแก่ขี้เหล้ากับลูกน้องผิวดำผู้บอบช้ำ  จะสามารถช่วยชีวิตชาวมาร์โลว์  เมืองเล็กๆ ท่ามกลางไร่ยาสูบ  จากผู้บุกรุกต่างดาวที่เป็นทั้งผีดูดเลือด  ทั้งซอมบี้  ได้หรือไม่?

.

มันคือหนังที่สร้างขึ้นด้วยความรัก  เพื่อเฉลิมฉลองทุกกลเม็ดขี้เท่อแห่งธุรกิจสยองขวัญ—ไหนจะจานบิน  ไหนจะผีดูดเลือดขั้นเทพในตำนาน (ที่ได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันอิทธิฤทธิไม้กางเขนมาเรียบร้อยแล้ว)  ไหนจะสาวชุดนอนสีขาวยาวกลางไร่ ล้วนชวนให้เราสยองขำและเพลิดเพลิน   ช็อต “เหนือหัว”  ภาพ ‘การเกษตร’ เป็นแถวจากลายไหมพรมนั้นเจ๋งเกือบเท่าไอ้ฝูงค้างคาวห้อยเชือก—เชือกที่เขาตั้งใจให้เราเห็น  ถ้า ‘ความบกพร่อง’ ดังกล่าวรบกวนจิตใจคุณ  ก็เป็นอันว่านี่ไม่ใช่ชาถ้วยของคุณ  จุดมุ่งหมายหลักคือการโอเว่อร์คิล  แบบฆ่ากันให้แหลกลาญไปเลย  ถึงแม้ว่าการตัดสินใจทำหนังขาวดำ  เพื่ออำนวยเสน่ห์หนังย้อนยุคทุนต่ำ  จะช่วยลดองศาความเข้มข้นของเลือดที่ซัดสาดกระจุยกระจาย  เห็นชัดว่าฝ่ายศิลป์กับคนออกแบบเสียงน่าจะสนุกกันเต็มที่  บทเต็มไปด้วยบรรทัดที่ชวนจดจำ : “ตอนฉันสิบขวบ  ผีดูดเลือดระเบิดหัวแม่ฉัน”; “เราจะยิงคนเพียงเพราะว่าเขาหน้าสีขาวไม่ได้นะ”;  “คุณตั้งใจจะดูดชายผู้นี้?” – “ฉันวางแผนจะดูดเขาจนแห้งเลย”; “คอโดนเจาะทะลุเส้นเลือดใหญ่  แต่หัวใจยังเต้นอยู่เลย”  ประโยคสุดท้ายนี้พูดโดยเจ้าหน้าที่พิสูจน์ศพ   ซึ่ง (อย่าอ่านต่อถ้าไม่อยากหมดเซอร์ไพร้ส์) ถูกกินหมดไปในทันที  ไอ้ผีดูดเลือดครึ่งตัว (คือตัดขาดเป็นสองท่อนตรงเอว) ก็โคตรใช้ได้เลย  

.

เป็นหนังที่เหมาะดูกับเพื่อนเฮ  หรือ ใช้ทดสอบว่าเธอ / เขา / มัน มีอารมณ์ขันหรือไม่  น่าเศร้าที่ไม่มีบรรยายไทย  แต่อาหารตาอันเละเทะทำให้ตามเรื่องได้ไม่ยาก

.

(อลิศกินเห็ด)